Τεύχος 70

Τεύχος 70- 2012 Τεύχος 70- 2012
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

 

«Ησυχία ησυχία μιλάει ο κύριος υπουργός»

     

 – Ησυχία, ησυχία, μιλάει ο κύριος υπουργός.

      Αν μας πιέσουν κι άλλο ίσως αναγκαστούμε να απολύσουμε κάποιους δημόσιους υπάλληλους, τους επίορκους ίσως και τους κοπανατζήδες.

      Ησυχία λοιπόν, μιλάει ο κύριος υπουργός.

Από το ακροατήριο ακούγονται ψίθυροι. Κάποιοι που εργάζονται για μήνες χωρίς να έχουν πληρωθεί αρχίζουν να μουρμουράνε. Κάποιοι άλλοι που είναι άνεργοι σφίγγουν τα δόντια και παραπατούν μπουρδουκλωμένοι από τον σοσιαλισμό του υπουργού που αγορεύει.

      Σιωπή, μιλάει ο υπουργός, αναφωνεί ο -διπλανός του υπουργού- λακές, συνεχίστε κύριε Μανιαδάκη.

       Όχι Μανιαδάκης αγαπητέ μου.

      Ω! έχετε δίκιο, συγνώμη υπουργέ μου, συνεχίστε.

      Η δημοκρατία μας δε θα σκύψει το κεφάλι στους διεθνείς τοκογλύφους. Τους αφήσαμε βέβαια να μας στριμώξουν, είναι η αλήθεια, όμως δε θα πετάξουμε ανθρώπους του μόχθου· δε θα πετάξουμε δημόσιους υπάλληλους στο δρόμο. Ωστόσο, ίσως να μην μπορέσουμε να προστατέψουμε άλλο τους επίορκους και τους κοπανατζήδες.

Ακούγεται πάλι θόρυβος από το ακροατήριο. Κάποιος άνεργος μουρμουρίζει: «Eπίορκοι σημαίνει κλέφτες;»

Κάποιος άλλος ψελλίζει κι αυτός: «Kοπανατζήδες πάλι τι ακριβώς σημαίνει; Πως κάνουν λίγα μόνο μεροκάματα;»

Το βουητό ολοένα και μεγαλώνει.

        Σκασμός λοιπόν φωνάζει ο λακές μιλάει ο υπουργός, ορίστε κύριε Μαργιτηάκη.

        Συνεχίζετε να με μπερδεύετε με κάποιον άλλο αξιωματούχο· αν και προτιμώ τη φαιδρότητα από την κτηνωδία, παρακαλώ για λίγη προσοχή.

        Έχετε δίκιο υπουργέ μου, ζητώ συγνώμη σκύβοντας στο αυτί του υπουργού μη λέτε όμως για επίορκους και απολύσεις· είστε εσείς σε αυτήν τη θέση σήμερα επειδή πρώτα εκείνοι βρέθηκαν στις δικές τους θέσεις, εδώ και χρόνια. Όχι απολύσεις λοιπόν γι’ αυτούς· τσιμουδιά!

Ο υπουργός λαμβάνει τη  σημείωση υπόψιν του κι ανασκουμπώνει τη γραβάτα του συνεχίζοντας να αγορεύει:

  Εμπρός Λαέ  για την αντίσταση και τη δημοκρατία, εμπρός για την ανασυγκρότηση. Στο κάτω κάτω όταν έρθει (και αν) εκείνη η ώρα βλέπουμε ποιους θα απολύσουμε.

Ο κόσμος αρχίζει να φωνάζει. Οι φάτσες απότομα αγρίεψαν. Άνθρωποι ταπεινωμένοι στις ουρές· άνθρωποι λοιδωρημένοι στα δημόσια νοσοκομεία· άνθρωποι ανήμποροι από τα ταμεία ανεργίας· φάτσες απελπισμένες άνεργες φάτσες ανθρώπων.

Στο ακροατήριο, σάλος μεγάλος. Τέτοια είναι η σύγχυση, που η εικόνα των πραγμάτων αλλοιώνεται. Ο υπουργός χειρονομεί, ο λακές προσπαθεί να φράξει το δρόμο στο πλήθος. Η σύγχυση είναι τόσο μεγάλη που οι καταστάσεις και τα πράγματα μπερδεύονται.

Δεν μπορείς με σιγουριά να διακρίνεις αν αυτό που βλέπεις μπροστά σου είναι ένα πλήθος αδικημένων που βοά ή ένας οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει τα πάντα. Κι εκείνο εκεί το μαύρο σκυλί που ποδοπατιέται, δεν ξέρεις αν είναι ο υπουργός ή ένα μαύρο κουρέλι που οι άνεργοι τσαλάκωσαν και κλώτσησαν μακριά.

 Όπως θα κλωτσήσουν κάποτε οι εργάτες όλους τους δημαγωγούς σε αυτόν τον τόπο.

 Για να σταματήσει επιτέλους η βασιλεία των επίορκων και των υπουργών τους.

                                                                      Καραπαναγής Αποστόλης

Η παραπάνω φανταστική αφήγηση (σε παλαιό στυλ) -που ουδεμία σχέση έχει με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις- είναι εμπνευσμένη από την ποιητική συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη: Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου, απ’ όπου δανείστηκε εξάλλου και τον τίτλο της.

More in this category: « Τεύχος 69 Tεύχος 71 »
Back to top