Τεύχος 62

Τεύχος 62- 2010 Τεύχος 62- 2010
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ                                                                                                       

                  Η μνήμη των πολύτιμων μετάλλων                      

Αν το ενθύμιο [εν + θυμός = ο εντός του θυμού (μυαλού), όπου θυμός < από το θύω = πνέω, προσφέρω θυσία] είναι αυτό το πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας που προσφέροντάς το στους θεούς, αυτοί μας ευεργετούν με το αντίδωρο της μνήμης, τότε και η ανθρώπινη εμπειρία δεν είναι κάτι άλλο από μια αιμάτινη προσφορά μας, ώστε ο διαρκώς μειούμενος κι απολεσθείς χρόνος μας, να έχει ως αντίδωρο τον πολλαπλασιασμό της σκέψης μας.

Αυτό τουλάχιστον μας δίδαξε η ποίηση, αφού κι ο Οδυσσέας όταν κατέβηκε στον κάτω κόσμο βρήκε μόνο σκιές (Οδύσσεια, ραψ. Λ), που έγιναν εύγλωττες κι εκφραστικές, δηλ. ανθρώπινες, όταν τους πρόσφερε να πιουν το αίμα της θυσίας. Έτσι αυτές ζωντάνεψαν και μίλησε μαζί τους.

          Διάφορες όμως οι βουλές της ποίησης από την ανθρώπινη ιστορία.

          Εδώ λοιπόν θα κάνουμε λόγο για Ιστορία.

Συνέβη το 1913, όταν η εταιρεία Mansfeld AG χάρισε στο γενικό διευθυντή της OttoVogelsang ένα ασημένιο βαγονέτο, πιστό ομοίωμα σε φυσικές διαστάσεις, των μεταλλευτικών βαγονέτων που χρησιμοποιούσε η εταιρεία για τη μεταφορά του μεταλλεύματος στα ορυχεία της, στο Mansfeld της Γερμανίας.
Το εν λόγω βαγονέτο, που ήταν εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο από ασήμι του Mansfeld, είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: διέθετε ένα εντελώς ιδιόμορφο σχήμα, όπως άλλωστε και όλα τα βαγονέτα που χρησιμοποιούνταν στα ορυχεία της περιοχής του Mansfeld. Ήταν πολύ χαμηλό, σχήματος ορθογώνιου παραλληλεπίπεδου, με τους δύο άξονες των τροχών στη μέση του βαγονέτου.

«Η μορφή αυτή του βαγονέτου είχε εξελιχτεί με βάση τα ιδιαίτερα ορυκτολογικά χαρακτηριστικά των κοιτασμάτων της περιοχής. Στρώσεις κοιτασμάτων πολύ μικρού πάχους (40 – 100 εκατοστά) που διαμόρφωναν ανάλογα μικρό ύψος στις υπόγειες στοές των ορυχείων».

Έτσι λοιπόν το πολύτιμο δώρο της εταιρείας Mansfeld προς τον εξίσου πολύτιμο διευθυντή της, του δόθηκε ως ενθύμιο μιας πλουτοφόρου θητείας που τι αξιομνημόνευτο αλήθεια δε χαρακτηριζόταν από τίποτε άλλο παρά μόνο από αυτά τα ιδιόμορφα, κοντόμορφα βαγονέτα.

Ποιος όμως θα υπάρξει να μνημονεύσει εκείνη την άλλη –ζώσα– ιδιαιτερότητα που διαμόρφωναν οι στενότατες στοές των ορυχείων της περιοχής του Mansfeld;

Τιμής ένεκεν στους αφανείς λοιπόν, και θέλοντας "με τη γραφή να διορθώσουμε τις αδικίες της πραγματικότητας", θα πούμε δυο λόγια για τους στραβολαίμηδες (ένθετη φωτογραφία).
Δεν θα μπορούσες να τους πεις απλά ανήλικους εργάτες· πιότερο έμοιαζαν με φαντάσματα ή άθλια πλάσματα των σκοτεινών στοών. Έτσι και τους αντίκριζες να περπατούν στην πόλη κάτω από το φως του ήλιου, έβλεπες μια τέτοια παραμόρφωση στο σώμα τους, από τον αυχένα ως τους αστράγαλους, που καταλάβαινες αμέσως τη δουλειά που κάνουν.

Ήταν οι ελκυστές των βαγονέτων, μέσα στις στενές στοές του Mansfeld.

Ελίσσοντας σαν κάμπια το κορμί τους, τράβαγαν έχοντας περασμένο στο ένα τους πόδι σαν πέδιλο το βαρυφορτωμένο βαγονέτο.

Τα πέλματα, οι γοφοί και τα γόνατα, οι αγκώνες και οι ώμοι, αποτελούσαν τους πολύτιμους ανθρώπινους αρμούς που έπρεπε να προστατευθούν από το θρυμμάτισμα, γιατί η δουλειά θα διαρκούσε από την παιδικότητα και για πολλά χρόνια ακόμα…

Έτσι λοιπόν, μπορεί καθένας να δει όλη τη μέριμνα και σκέψη για την προστασία των μελών τους, έτσι όπως αποτυπώνεται εύγλωττα στα σανιδάκια του προστατευτικού εξοπλισμού τους.

Μόνο για το λαιμό δεν εφευρέθηκε κάποια σπουδαία προστασία· έτσι λοιπόν, αυτός κοκάλωνε, λοξός ως προς τον άξονά του, σήμα κατατεθέν και μνημείο, φυλαχτό και ενθύμιο για τα εκατοντάδες, τα χιλιάδες χρόνια της Ανάγκης και της ανθρώπινης Απόγνωσης.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον διευθυντή του ορυχείου και στο βαρύτιμο, ολοστίλβωτο, ασημένιο βαγονέτο του· το πιο χαρακτηριστικό ενθύμιό του για τη θητεία του στο Mansfeld! Βλέποντάς το έτσι ιδιόμορφα κοντόχοντρο, θα μπορεί να ανακαλεί στην ασημοβόρο μνήμη του, πόσο στενές στοές είχε το Mansfeld, και πόσο αυτές επηρέαζαν και την κατασκευή των βαγονέτων...

Ίσως μάλιστα, αυτές τις μνήμες, να τις αναφέρει και στις συνομιλίες του με τις σκιές του.

                                                                          Καραπαναγής Αποστόλης

 

 

More in this category: « Τεύχος 61 Τεύχος 63 »
Back to top